روزنامه نگاران ایرانی رمان نویسی را جدی نگرفتند

سایر محمدی
محمد بلوری را بنیانگذار پاورقی نویسی یا داستان نویسی مطبوعاتی می شناسند و پدر حادثه نویسی. مردی که در اسفند 1315 متولد شد، در 1336 که سال ششم دبیرستان دارالفنون را می گذراند به روزنامه کیهان معرفی شد و صفحه حوادث را برای نخستین بار در این روزنامه بنیان گذاشت و در طول چند دهه حضور فعال در عرصه مطبوعات به عضویت شورای سردبیری کیهان درآمد. به دنبال آن تجربه سردبیری نشریه ایرانیان، دبیر صفحات حوادث روزنامه ایران، دبیر حوادث روزنامه اعتماد و... را در کارنامه اش دارد. محمد بلوری چندی پیش رمان تاریخی «اصفهان مویه کن» را به بازار عرضه کرد که ناشر آن نشر آبارون کرج است. بلوری در این رمان داستان سقوط اصفهان و فروپاشی سلسله صفویه را روایت می کند که پیش از این به صورت پاورقی به مدت بیش از یک سال در روزنامه ایران منتشر می شد و خوانندگان بسیاری پیدا کرده بود. شقایق های تنهایی، شب گناه، وقتی کولی ها کوچ می کنند، خاطرات خبرنگار جنایی، 10 داستان برای نوجوانان و شلیک به کبوتران از دیگر کتاب های منتشر شده این روزنامه نگار پیشکسوت است.همزمان با 17 مرداد، روز خبرنگار، با این نویسنده و روزنامه نگار پیشکسوت گفت و گو کرده ایم.
آقای بلوری ماجرای کتاب شلیک
به کبوتران از کجا پیدا شد؟
نخستین فرودگاهی که در کشور داشتیم، فرودگاه قلعه مرغی در اطراف تهران بود. انگلیسی ها دو فروند هواپیما به ما دادند که هنوز هیچ فرودگاهی نداشتیم در زمان رضا شاه. به این بهانه این دو فروند هواپیما داده شد که برای رفت و آمد به ایران و جنگ جهانی فرودگاهی در ایران ساخته شود. قلعه مرغی در جنوب شهر بیشه زار بود و بیابان، بلافاصله شروع کردند به ساخت فرودگاه در ...

[ مشاهده متن کامل روزنامه نگاران ایرانی رمان نویسی را جدی نگرفتند در روزنامه ایران ]