گاهی توفان امن ترین جا است

نگاهی به رمان «تمام نورهایی که نمی توانیم ببینیم» اثر آنتونی دوئر
محمد مهاجری – بخش کتاب و کتابخوانی تبیان

«تمام نورهایی که نمی توانیم ببینیم » در فاصله کوتاهی از انتشار چاپ اول، حالا به چاپ سوم رسیده است. این کتاب رمانی ست که با الهام از وقایع جنگ جهانی دوم نوشته شده است. نویسنده آن آنتونی دوئر از نویسندگان مطرح امریکایی است.
نویسنده ای با سبک و سیاقی متفاوت در روایت، که این تفاوت را در این کتاب نیز به روشنی می بینیم. رمانِ « تمام نورهایی که نمی توانیم ببینیم » در سال 2015 برنده ی جایزه پولیتزر می شود. جایزه ای که اعتبار جهانی این رمان را دوچندان کرد. برای مدت ها نیز از سوی سایت نیویورک تایمز در صدر فهرست محبوب ترین و پرفروش ترین کتاب های سال 2015 قرار داشت. همزمان با انتشار کتاب به زبان اصلی، در ایران نیز برگردان فارسی آن توسط نشر کوله پشتی و با ترجمه ی مریم طباطبایی ها روی پیشخوان کتاب فروشی ها قرار گرفت.
داستان این کتاب در فرانسه ی تحتِ اشغال آلمانی ها در جنگ جهانی دوم می گذرد و راوی رمان، از پس ویرانی ها و فجایع ناشی از جنگ، اقدام به خلق تصاویری می کند که انگار دارد از دل تاریکی نور تولید می کند. روایت نوگرای این رمان، یکی از شاخص های اصلی جذابیت آن است. تم ِ تنیده در تخیل و پرداختن به جزئیات ِ اتفاق هایی که برای شخصیت های اصلی رمان می افتد، از دیگر اِلمان های زیبایی شناسی این رمان است. رمان درباره ی یک دختر نابینای فرانسوی به نام ماری لاورا و یک پسر آلمانی به نام ورنر است که هر دو جستجوگر زندگی روی ویرانه های جنگ هستند. آنتونی دوئر با جادوی کلمات خود، به خوبی توانسته از عهده ی پارادوکس جنگ و زندگی که شاکله ی ...

[ مشاهده متن کامل گاهی توفان امن ترین جا است در سایت موسسه فرهنگی و اطلاع رسانی تبیان ]