تماشاخانه

درخت الیور
گاهی روابط خانوادگی به شکل واسطه استحکام می گیرند و تقویت می شوند. مقصود از واسطه فرزندی است که مهر پدری را در پدربزرگ خود می جوید یا مادربزرگی که الگوی مادر را در رابطه با نوه های خود پیاده می کند. این روابط صرفا به واسطه پیوندهای سببی ایجاد نمی شوند و ممکن است بتوان آن را در الگوهای دیگر پی گرفت. با این حال در تمام شان، نوستالژی شکل می گیرد و مایه هایی از گذشته، نوعی اندوه حسرت را به همراه می آورند؛ حسرت فقدان رابطه ای که دیگر نیست. به عنوان مثال در سینمای جهان از نمونه های مشهور آن می شود به «سینما پارادیزو» به کارگردانی جوزپه تورناتوره اشاره کرد و در ادبیات داستانی به رمان «درخت پرتقال من» نوشته خوزه مائورو د واسکنسلوس. در فیلم «درخت الیور» نیز چنین الگویی وجود دارد. لما دختر جوانی است که از مشکلاتی عاطفی رنج می برد اما به نظر می رسد این خلأ به شکلی دیگر در رابطه او با پدربزرگش، رامون، پر می شود. ماجرا از این قرار است که پدر آلما، 12 سال پیش درخت خانوادگی آن ها را به فروش رسانده است؛ درخت زیتون 2 هزار ساله ای که صرفا برای افتتاح یک رستوران قطع شد. آلما ماجرا را می داند اما درباره اندوه خود هنوز با کسی صحبت نکرده است. این فیلم محصول سال 2016 است و با مایه های کمدی خود، از رنج و اندوه بیشتری که ممکن بوده بر کلیت طرح سایه بیندازد، کاسته است.
دوشیزه اسلون
«دوشیزه اسلون» به کارگردانی جان مدل، محصول سال 2016 است. بازی جسیکا چستین در این فیلم به خوبی با کاراکتر هم خوانی دارد و شخصیتی از این زن می سازد که تا پایان فیلم شما را به دنبال خود می کشد. «دوشیزه اسلون» در واقع درامی است که قرار است ما را با زندگی زنی که در ...

[ مشاهده متن کامل تماشاخانه در روزنامه شهروند ]